Amatör koro konserlerinde eş dost desteği çok kıymetlidir. Sahneye çıkan insanların heyecanını paylaşmak, emeklerini alkışlamak, onlara moral vermek güzel bir dayanışmadır.
Ancak bu dayanışma, yalnızca birbirimizin konserine gitmekten ibaret kalırsa bir süre sonra kendi içinde dönen kapalı bir çevreye dönüşebilir.
Bugün biz onların konserine gideriz, yarın onlar bizim konserimize gelir. Biz onları alkışlarız, onlar bizi… Fotoğraflar karşılıklı paylaşılır, tebrikler karşılıklı yapılır.
Böylece konser salonları dolar.
Ama bir şeyi unutuyoruz: Salonun dolması, sanatın toplumda karşılık bulduğunun tek başına kanıtı değildir.
Bir konserin seyircisi büyük ölçüde sahnedeki insanların yakınlarından oluşuyorsa, henüz geniş bir sanatsever kitlesine ulaşmış olduğumuzu söyleyemeyiz.
Çünkü gerçek bir sanat kültürü, tanıdıkların birbirini desteklediği bir çevrenin çok daha ötesindedir.
Bir eseri, onu söyleyen kişiyi tanıdığımız için değil, o eserin kendisi için dinlemeye gidebiliyor muyuz?
Bir bestekârın adını, bir makamın hikâyesini, bir türkünün doğduğu coğrafyayı merak ediyor muyuz?
Hiç tanımadığımız bir koronun konserine, yalnızca repertuvarı ilgimizi çektiği için gidebiliyor muyuz?
Sahnede tanıdığımız hiç kimse yoksa yine de o konserin yolunu tutuyor muyuz?
İşte sanatseverlik, işte asıl mesele de burada başlıyor.
Günümüzde sosyal medya konser zamanı afişten geçilmiyor.
Mutlaka gel!, konserimiz var!
Yerini ayırdık, bekliyoruz.
Bu akşam sahneye çıkacağım, sakın kaçırma! şeklinde telefonlar ediliyor, mesajlar gönderiliyor.
Kimi koristin ailesi topluca geliyor, kimi arkadaş grubunu organize ediyor. Bazen bir koronun konserinde neredeyse bütün mahalleyle karşılaşmak mümkün.Şaka bir yana...
Bunda elbette kötü bir şey yok. Hatta bu destek olmasa bazı amatör konserlerin salonlarını doldurmak çok daha zor olurdu.
Bir anda herkes sanatsever kesiliyor. Salon doluyor, fotoğraflar çekiliyor, alkışlar yükseliyor. Konser bitiminde sosyal medya tebrik mesajlarıyla şenleniyor.
Ne güzel!
Ama her konserin seyirci listesi koristlerin telefon rehberinden hazırlanırsa,, sanatsever toplumdan çok oldukça organize bir dostluk ağı kurulmuş demektir.
Peki ertesi hafta başka bir koronun konseri olduğunda ne olur?
Bu kez sahnede bizim arkadaşımız yok. Bizim eşimiz, dostumuz, komşumuz, akrabamız söylemiyor. Afiş önümüzden geçer ama parmağımız ekranda bir sonraki paylaşıma kayar.
İşte o zaman kendimize şu soruyu sormamız gerekir.
Biz Türk müziğini mi seviyoruz, yoksa Türk müziği yapan tanıdıklarımızı mı?
Bu soru biraz can sıkıcı olabilir. Ama bazen bir toplumun kendisiyle yüzleşmesi için rahatsız edici sorulara ihtiyacı vardır.
Koro faaliyetlerinin toplumsal değerini artırmak istiyorsak, kendi üyelerimiz ve yakınlarımız arasındaki dayanışmayı daha geniş bir dinleyici kültürüne dönüştürmeliyiz.
Aksi hâlde her koronun kendi küçük seyirci havuzu olur. Birbirimizin konserlerine gider, birbirimizi alkışlar, sonra yine kendi çevremize döneriz.
Peki Türk müziğini hiç tanımayan insanlar bu döngünün neresinde?
Gençler nerede?
Türk müziğinin makamlarını merak eden ama henüz bir konser salonuna adım atmamış insanlar nerede?
Bir eserin hikâyesini öğrenmek isteyen, farklı yorumları dinlemek isteyen, müziği keşfetmeye açık yeni kuşaklar nerede?
Sadece birbirimizi çağırarak yeni bir dinleyici kitlesi oluşturamayız.
Demek ki insanları salona getirmek kadar, tekrar gelmek istemelerini sağlamak da önemli.
Bence artık korolar arasında yalnızca karşılıklı ziyaretlerden oluşan bu ilişkiyi aşmalıyız.
Birbirimizin konserlerini takip etmeli, farklı toplulukların repertuvarlarını keşfetmeli, gençleri bu müziğe davet etmeli, konser duyurularını kendi çevremizin dışına taşımalıyız.
Şefler, müzik toplulukları, kültür merkezleri ve yerel yönetimler birlikte hareket ederek yeni dinleyici kitleleri oluşturmalı.
Konser öncesinde kısa eser tanıtımları, bestekâr ve güfte hikâyeleri, söyleşiler, gençlere yönelik etkinlikler düzenlenebilir.
Ücretsiz konserler sürdürülebilir ama makul ücretli ve numaralı bilet seçenekleri de geliştirilebilir. Önemli olan, sanatın erişilebilirliğini korurken emeğin değerini ve organizasyonun devamlılığını sağlayabilmektir.
Birbirimizin konserine gitmek dayanışmadır. Ama birbirimizin dışındaki sanat dünyasını da keşfetmek, işte bu kültürdür.
İnsanlar sevdiklerini desteklesin, koristler birbirlerinin heyecanını paylaşsın, şefler emeklerinin karşılığını görsün.Bütün bunların yanında Türk müziğinin gerçek dinleyicileri de çoğalsın.
Bir gün konser salonlarında,tanıdığımız söylüyor diye değil,
Bu komseri mutlaka dinlemeliyim diye yerimizi alabilelim.
Sahnedeki insanı tanımasak da müziğe duyduğumuz saygıyla o salona gidelim.
Çünkü bir kültür, onu icra edenlerin çabasından çok onu merak eden, dinleyen, öğrenen ve sahiplenen insanların varlığıyla geleceğe taşınır.
Eş dost desteği bir konseri doldurabilir, ama bilinçli bir dinleyici kitlesi bir sanatın geleceğini doldurur.
Birbirimizin konserlerine gitmekte bu kadar başarılıyız da,
Türk müziğinin gerçek dinleyicisi olmakta neden aynı başarıyı gösteremeyelim?
Sahnede birbirimizi alkışlamaya devam etmeden, sanatın kendisini alkışlayan bir toplum olmayı da başarabilelim.
Artık konser salonlarını doldurmaktan öte sanatın geleceğinde yerimizi alalım.
