Bir milletin yüreğine kazınmış, üzerinden yıllar geçse de tamamlanamayan bir cümlenin başlangıcı…
Zaman, bir kez daha aynı yerinden kırıldığında, yüreklerden o dakika hiç geçmeyecek.
Zamanın bir millete susmayı öğrettiği o dakikada,
Anıtkabir’e giderken yanımda bir demet karanfilden çok daha fazlası var…
Bir asrın minneti, bir milletin hafızası, özgürlüğünü borç bildiği bir tarihin ağırlığı, ve bir Türk kadını olmanın tarifsiz onuru..
Anıtkabir’in o vakur merdivenlerinde yürürken her adımımda başka bir zamanın kapısı aralandı. Taşlar dile gelseydi, belki bir milletin yeniden ayağa kalkışını anlatırdı. Duvarlar konuşabilseydi, yokluğun içinden nasıl bir varoluşun doğduğunu fısıldardı.
Mozoleye bıraktığım çiçekler,senin açtığın yolda yürüyen kadınların sessiz imzasıydı.
Hangi cümle, bir milletin kaderine dokunmuş o özel insana duyulan minneti anlatmaya yeter?
Senin gözlerinin değemediği sabahlarda, senin hayalini kurduğun aydınlığın içinde yürüyorum.
Başımda gökyüzü kadar özgürlük, adımlarımda açtığın yolun izleri, duruşumda Cumhuriyet’in imzası, yüreğimde bir asra sığmayacak kadar minnetle…
Saygıyla…
Özlemle…
Ve bir Türk kadını olmanın onuruyla…
Atam ruhun şâd olsun!
