Uzm.Dr. Merve Özkan bu kez farklı bir alanda hizmet verecek
Uzm.Dr. Merve Özkan bu kez farklı bir alanda hizmet verecek
İçeriği Görüntüle

O an garip bir duygu yoklar içimizi: Karşımızdaki o eski hâlimize hem derin bir şefkat duyarız hem de aramızdaki mesafeye hayret ederiz. Sanki o kişi bambaşka bir iklimde yaşamıştır; oysa bugün durduğumuz zeminin ilk taşlarını onun acemiliği döşemiştir.

İnsan, hikâyesinin başında gelişmeyi hep "eklemek" zanneder. Daha çok bilmek, daha hızlı yol almak, her soruya hazır bir cevap bulmak, hiç sarsılmıyormuş gibi görünmek... Toyluk yıllarında büyümeyi bir tür zırh kuşanmak sanırız. Oysa ki gerçek dönüşüm, üzerimize yeni katmanlar eklediğimizde değil; işimize yaramayan ağırlıkları, başkalarından ödünç aldığımız beklentileri ve gereksiz aceleleri yavaş yavaş bıraktığımızda başlar.

İçsel değişim, çoğu zaman büyük ve gürültülü anlarda değil, kimsenin alkışlamadığı o sessiz dönemeçlerde yaşanır. Kapanan bir kapının önünde beklerken, planladığımız gibi gitmeyen bir yolun ortasında yön ararken ya da bir hayal kırıklığının ardından kendi sesimizi ilk kez gerçekten duyduğumuzda... O günlerde "kayıp" ya da "gecikme" dediğimiz duraklar, zamanla karakterimizin en sağlam sütunlarına dönüşür. Çünkü insanı büyüten şey yalnızca başından geçen olaylar değildir; o olayların içinden geçerken kendine sorduğu sorulardır.

Öğrenmek, bir süre sonra bilgi biriktirmekten çıkıp bakış açısı değiştirmeye evrilir. Eskiden öfkeyle karşılık verdiğimiz bir cümleyi sükûnetle tartmaya başladığımızda, her tartışmayı kazanmanın huzur getirmediğini fark ettiğimizde, "Ben haklıyım" ısrarının yerini "Bu bana ne anlatıyor?" merakı aldığında içimizde sessiz ama köklü bir devrim gerçekleşmiş demektir. Artık dışarıdaki rüzgârın yönüne göre savrulmayız; kendi pusulamızı okumayı öğrenmişizdir.

Peki bir insanın gelişimini tamamlaması ne anlama gelir? Kusursuzlaşmak mı, bir daha hiç yanılmamak mı, yoksa artık öğrenecek hiçbir şeyinin kalmaması mı? Hiçbiri değil. Gelişimini tamamlamak, bir heykel gibi donup kalmak değil; kendi içinde bütünlüğe ermektir. Geçmişteki hatalarını saklamak yerine onlardan doğan bilgeliği sahiplenebilmek, kırıldığı yerlerden utanmadan yürüyebilmek, bir zamanlar canını yakan hikâyeleri bugün başkalarına ışık olacak bir tecrübeye dönüştürebilmektir.

Bir ağacın gövdesindeki yaş halkaları gibi; kurak geçen mevsimler de yağmurlu baharlar da aynı gövdeyi kalınlaştırır. Hiçbir halka diğerini inkâr etmez. İnsan da ancak geçmişteki tüm hâlleriyle barıştığında tamamlanır. Düştüğü yerde yorulan o eski kendine dönüp, "İyi ki pes etmedin, beni buraya kadar getirdin" diyebildiği gün, hikâyenin dağınık parçaları yerli yerine oturur. Günün sonunda hepimiz aynı sorunun etrafında dönüp dururuz: Nereye gidiyoruz? Oysa yıllar geçip de içsel yolculuğumuz olgunlaştığında, asıl meselenin uzağa gitmek değil, kendine varmak olduğunu anlarız. Kendi sesini tanıyan, sınırlarını bilen, öğrendiklerini zarafetle taşıyan ve olduğu kişiye gönül rahatlığıyla yaslanabilen insan, dünyanın en zor yolculuğunu tamamlamış demektir.

Ve belki de hayatın en güzel armağanı budur: Hikâyenin ilerleyen sayfalarında hâlâ aynı kişi olmamak, ama sonunda gerçekten kendimiz olabilmek..