Neredeyse bir ömre uzanan dostluğun ve dava arkadaşlığının ardından omuzları/mız biraz daha çöküyor. Yaşadığımız hayatın ağırlığı içerisinde nefeslerimiz birbirimize ilaç oluyordu. Dostların, arkadaşların, ağabeylerin gidişi ise sanki bir parçamızı da birlikte götürüyor. Yaralarımız gittikçe daha zor iyileşiyor. Gözlerimiz arıyor ama yeniden görmek artık ahiret yurdunda…
Kervanı basılanların, yolu kesilenlerin, sevdası yarım kalanların hüzünlü tebessümü, yüzlerinde görülür. Güzel ülkemin kaybedilmiş/heba edilmiş kuşaklarının en çok acı çekenlerinin yüzünde hemen fark edersiniz: Kimseye borcu olmayan, bütün manevi alacaklarını ise milletine helal eden insanların huzurunu...
Adanmışlıkla yaşanan bir hayatta sadece ailenize ve Allah’a borcunuz olur. Ailenize ayırmanız gerekenleri, belki sesi duyulmayan birileri vardır diye hep çevrenize verirsiniz. Herkese cömert olurken, insan ayırt etmezsiniz.
Bir de Allah’a can borcunuz vardır. Onu da vakti geldiğinde sessizce teslim edersiniz.
Onlara çocukluktan gençliğe adım attıkları ocaklarda “adanmak” üflenmiştir. Ailelerine, ait oldukları çevreye, mensup oldukları millete ve insanlığa! Ondandır bu “eyvallahsız”, “müdanasız” duruşları… Her yardım isteyene koşmak öğretilmiştir. Yardıma ihtiyaçları olunca ise sadece sessiz bir tebessüm görürsünüz. Her hallerine şükreden yüzlerinde...
Yavuz’dan Kanuni’ye hatta IV. Murad’a kadar farklı kaynaklara atfedilen dizeler ne diyordu:
Geçme namert köprüsünden / Ko aparsın su seni / Yatma tilki gölgesinde / Ko yesin aslan seni
Eray ağabey, yaşadığı zamanın soylusudur. Mensubu olduğu kuşağın tüm adanmışları gibi…
Dostlukları, öfkeleri, kavgaları mertçedir. Namertçe fiiller onlarda görülmez. En çok korktukları değer verdikleri, emek verdikleri arkadaşlarında karakter zaafları görmektir. Bu dünyada onların canını başka hiçbir şey bu kadar acıtamaz.
Biraz önceki dizeler onlarda şu şekilde tecessüm eder:
Geçmem muhannet köprüsünden / Ko aparsa su beni / Yatmam çakal ininde / Aslanlar yese beni
Mekânın cennet olsun ağabey…
Önden gidenlere selam söyle…
Allah (C.C.) sizleri Hz. Peygamber’e (SAV) komşu kılsın…
Seni tanıyan biz kardeşlerin şahidiz ki:
Geçmedin namert köprüsünden / Ko aparsa su seni / Yatmadın tilki gölgesinde / Aslanlar yese seni
Allah’ın rahmeti, mağfireti senin ve tüm serdengeçtilerin üzerine olsun…
