Hala elini öpüp hayır duasını alacak annesi bu dünyada olanlar, dünyanın en bahtiyar insanlarıdır. Hüzünlendiklerinde, hayat yorduğunda, insanların kahrı boğazlarını düğümlediğinde, mutlu olduklarında, sevinçten gözleri parladığında, hemen annelerine koşsunlar. Başlarını dizlerine koyup, uzanıversinler yanına… Onun elleri saçlarında dolaşırken dünyada cennetin nasıl olduğunun sevincini içlerine çeksinler. Doymak mümkün değil ama doyasıya doyasıya ciğerlerine doldursunlar. O güzel kokusunun vereceği rahatlık içerisinde gözlerini kapasınlar ve şükretsinler…
Hani derler ya; “hayali cihana değer”…
Yazının başlığı Bahtiyar Vahabzade’nin her aklıma geldiğinde burnumun sızladığı bir şiirinin son dizesidir. Sizinle bu şiiri paylaşmak istiyorum. Okuduktan sonra annesi hayatta olanlarımız varlığına şükretsin, uzun ve hayırlı ömür duasında bulunsun. Ahirete yolcu edenlerse, annelerine ve tüm annelere bir Fatiha okusun…
ANNEM ÖLDÜ MÜ?
Ne hız ellerini üzdün dünyadan
Balanı tek koyup nereye gittin?
Nasıl yok oluyormuş bir anda insan
Sanki bu dünyada hiç yok imişsin..
Güneş gurup etti… oda karardı…
Bir anda yok oldun sen hayal gibi.
Şimdi düşünürüm senden ne kaldı..
Gönlünde hatıran kara hal gibi…
Beni boya başa yetirdin anne
Bize borçlu bildik her zaman seni
Sen beni dünyaya getirdin anne
Bense yola saldım dünyadan seni…
Sen bana beşikte ninni çalmışsın
Bugün ninni çalsam sana ben de mi?
Senin şirin şirin ninnilerini
Sana gaytarayım cenazende mi?
‘Uykun şirin olsun’ diyerdin bana
‘Uykun şirin olsun’ deyim mi sana
Gerek ben başına dönüm dolanım,
Beni hayat için hep uyutanım,
Söyle ölümçün
Nasıl uyutayım seni ben bugün?
Bu nasıl dünyadır anlayamam ben,
Cilvesi cürbecür, rengi cürbecür
Dün öz nefesiyle seni işiden
Bugün buza dönüp, taşa dönüptür
Bu nasıl dünyadır…
İnsanoğlunun
Hayali göktedir kendi yerdedir…
Sağken omuzunda hayatın yükü
Ölende ceseti çiyinlerdedir…
Bu nice dünyadır bu nice dünya
Ölüm hakikat hayatı rüya
Derdimin gamımın ortağı sendin
Niye yüz çevirdin ya niye benden? …
‘Derdin bana gelsin’ hani diyerdin
Niye dert ekledin derdime ya sen
Annem, kimse seni darıltmamıstır,
Ben seni
Ben seni darıltan kadar.
Şimdi kime açsam derdimi bir bir
Kim benim derdime yanar sen kadar?
Evin her yerinde görülür yerin
Gözüm ahtarcıdır anne ey anne
‘Ninem’ ‘hani’ diyor küçük azerin
Ne cevap verem ana ey ana
Bilmem bilmem bilmem bu ölüm nedir
Hayat var iken
Nefesin ey anam hala evdedir
Kendin yer altinda taşa dönmüşsün
Bugün yedin oldu…
Annem yedi gün,
Bizimle beraber ağlar odalar
Sana
Yalnız sana
Sana demek için
Gönlümde ne kadar bilsen sözüm var…
Annem ısmarlandın anne toprağa
Bu ölüm sineme çekti dağ benim
Sen benim arkamda benzerdin dağa
Sanki de arkamdan uçtu dağ benim…
Ömrü başa vurdun altmış yaşında
Altmışın üstünde durup yaşında
Artık senin için durduğu zaman
Benim çün dolaşır
Gün olur akşam…
Vakit geçer sen benden uzaklaşırsın
Ben sana günbegün yakınlaşırım…
Bahtiyar Vahabzade