Yoksa görüntü için mi?
Kalabalık olmak güçlü olmak mıdır?
Yoksa güçlü görünmek mi moda oldu?
Amatör koroların sayısı üç aşağı beş yukarı bellidir.
Yeni gelenler olur, gidenler olur. Mazereti olan ayrılır, umduğunu bulamayan vedalaşır. Ama bir de çekirdek kadro vardır ki aidiyet duygusuyla yıllarca emek verirler. Prova saatlerini hayatının merkezine koyarlar. Yağmurda, yorgunlukta, kırgınlıkta bile gelip sandalyesine otururlar.
Sezon boyunca yapılan sosyal medya paylaşımları, eğitim çalışmaları, prova fotoğrafları zaten kimin orada olduğunu gösterir. Emeğin haritasını çizer.
Yani kimin o yolda yürüdüğü baştan beri bellidir.
Ama konser günü bir bakarsınız sahne büyümüş. Koro genişlemiş. Sanki iki üç topluluk daha eklenmiş gibi adeta koro içinde koro. Elbette dayanışma kültürüyle destek olunabilir. Eksik ses tamamlanabilir. Dayanışma kıymetlidir.
Fakat mesele destek olmaktan çıkıp, Kalabalık görünelim ki güçlü algılansın! noktasına geldiğinde, artık orada sanat değil strateji konuşur. Bu durum da, Müzik mi yapılıyor?
Yoksa imaj mı yönetiliyor? sorularını ister istemez düşündürür.
Seyircinin hafızası sandığınızdan güçlüdür.
Kim gerçekten çalışmış, kim son hafta dahil olmuş hissedilir. Sahne sayı yarışından öte, yürek yarışıdır. Sahne algıyla ayakta durmaz.
Emekle ayakta durur. Aylarca prova yapan çekirdek kadronun emeğiyle, konser haftasında dahil olan kalabalığın görüntüsü aynı şey değildir. Sayı çoğalınca kalite artmaz. Uyum artarsa kalite artar.
Bazen sayısı az olan bir koro, aslanlar gibi çıkar sahneye. Dik durur. Sesine güvenir.
Eksiğini saklamaz, fazlasını abartmaz. Sanat makyaj kaldırmaz. Işık fazla olabilir ama kalite ışıkla artmaz. Sahneye kaç kişinin çıktığından ziyade kaç kişinin gerçekten orada olduğu önemlidir Eğer bir koro gerçekten çalışmışsa, 20 kişi de olsa parlar.
Çünkü gerçek emek ışığını saklayamaz. Alkış, emeğin kokusunu tanır. Emeği kim verdiyse alkışı da o taşımalıdır. Kalabalık görünmek kolaydır. Nitelikli görünmek zordur. Hele ki amatör ruhla bunu başarmak.
İşte ustalık budur.
Bir konserden çıktığınızda insanlar Ne kalabalıktı! demesin. Ne kadar içten, ne kadar samimi, ne kadar yürekten bir geceydi! desin.
İşte o zaman hem koro kazanır, hem şef kazanır, hem de müzik. En önemlisi vicdan kazanır.
Emeğin hakkı görüntüyle gölgelenmemelidir.
Algı bir gecelik büyüdür. Emek ömürlüktür.
Sahneye çıkan herkes çoğalabilir. Ama gerçek olan, çoğalmadan da güçlü durabilendir.