Dört buçuk yıl önce lösemi teşhisi konan Alperen, Afyonkarahisar Sağlık Bilimleri Üniversitesi (AFSÜ) Hastanesi Kemik İliği Nakli Ünitesinde, 6 yaşındaki ablası Betül’den yapılan ilik nakliyle hayata tutundu. Şuhut’ta yaşayan Ümmühan ve Sait Karakuyu çiftinin üçüncü çocuğu olan Alperen’e, doğumdan sonra piruvat kinaz enzimi eksikliği teşhisi konuldu. AFSÜ Hastanesinde ilik nakli yapılan Alperen, Türkiye’de bu rahatsızlıktan dolayı nakil yapılan ve sağlıklı bir şekilde hayatına devam eden ilk hasta oldu.
“ALPEREN ÜLKEMİZDE BU HASTALIKTAN NAKİL YAPILAN VE SAĞLIKLI BİR ŞEKİLDE HAYATINA DEVAM EDEN İLK EVLADIMIZDIR”
AFSÜ Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji Bilim Dalı Başkanı ve AFSÜ Hastanesi Başhekim Yardımcısı Doç. Dr. İbrahim Eker, piruvat kinaz enziminin kırmızı kan hücrelerini koruduğunu söyledi. Bu enzimin eksikliğinde, kırmızı kan hücrelerinin daha erken yıkıldığını belirten Doç. Dr. Eker, “Bu hastalığı olan çocuklarımızın normalde her ay düzenli kan almaları; buna bağlı olarak vücutlarında oluşan demir birikimini uzaklaştırmak için de ilaç kullanmaları gerekiyor.” dedi.
Yurt dışında bazı deneysel ilaç tedavilerinin geliştirildiğini kaydeden Doç. Dr. Eker, şunları söyledi: “Fakat bu tedavi, enzimi bir miktar da olsun mevcut olup fonksiyon gören çocuklarda etkili oluyor. Alperen’de tamamen yoktu enzim. O yüzden deneysel ilaçların da bir faydası olmayacaktı. Tek tedavisi ya kemik iliği nakliydi ya da hayat boyu düzenli kan almaya devam edecekti. Nakil başarılı geçti. Şimdiye kadar tüm dünyada 70’e yakın benzer vaka var. Alperen ülkemizde bu hastalıktan nakil yapılan ve sağlıklı bir şekilde hayatına devam eden ilk evladımızdır.”
“RABBİME BİNLERCE ŞÜKÜR, BUNDAN SONRA DA HEP GÜLDÜRSÜN YÜZÜMÜZÜ”
Anne Ümmühan Karakuyu (36) Alperen’in 4,5 yıldır tedavi gördüğünü belirterek, kendi başına mücadele ettiğini ve çok yıprandığını dile getirdi. Karakuyu, şöyle konuştu: ” Çok şükür şu an iyiyiz. Çocuklarımdan, eşimden, ailemden ayrı zor oldu. Anlatılacak gibi değil. Normalde 6 ay yatacaktık, sonra yeme içmeyi kesti. Birden bayıldı, beni çok korkuttu. Kendi kardeşinden uyumlu olması da güzel bir duygu. Rabbime binlerce şükür, bundan sonra da hep güldürsün yüzümüzü. Annelere güç kuvvet versin. Anlatılacak gibi olmuyor. Çocuğun yanında ağlayamıyorum. Hiç bildirmedim. Neşeli dururdum, oynardım yanında. Çok mutluyum. Bugünü gösterdiği için.”
